Plafondballon
 
Een plafondballon, of plafondballon, is een kleine ballon die in de luchtvaartmeteorologie wordt gebruikt om overdag de hoogte van de wolkenbasis boven de grond te meten. Het kan ook worden gebruikt om de snelheid en kracht van de wind op hoogte te schatten, het staat dan bekend als
PIBAL (van de Engelse Pilot Balloon).
 
Aangezien de snelheid van de opstijging van de ballon bekend is, wordt de tijd die nodig is om de wolken te bereiken gebruikt om deze hoogte te bepalen. Het wordt gebruikt in situaties waar een ceilometer niet beschikbaar is of wanneer het verticale zicht verminderd is. De verzamelde informatie wordt verzonden in het METAR-weerbericht.
 
Beschrijving
Een plafondballon is een kleine rubberen ballon met een diameter van 76 mm wanneer deze leeg is en ongeveer 40 cm na het opblazen. Het is meestal rood, zodat het van veraf te zien is, omdat het, eenmaal losgelaten, met de wind meebeweegt. Deze ballon wordt opgeblazen met helium, indien beschikbaar, maar meestal met waterstof geproduceerd door elektrolyse van water. Er is geen lading aan vastgemaakt, maar het wordt geballast met een contragewicht.
 
De plafondballon is een betrouwbare, veilige en eenvoudige manier om een ​​indicatie te krijgen van de hoogte van wolken. Het heeft echter enkele nadelen waarvan de waarnemer zich bewust moet zijn. Regen en natte sneeuw kunnen het opstijgen van de ballon vertragen, waardoor een vals hoog plafond ontstaat en harde wind en slecht zicht ervoor kunnen zorgen dat de ballon eerder in de wolk lijkt te komen dan in werkelijkheid. Aangezien de ballon met een snelheid van 140 m / min opstijgt, duurt het meer dan vijf minuten voordat de ballon 700 m bereikt. Buiten deze hoogte is het vermogen om de ballon te volgen, zelfs met een verrekijker, slecht, aangezien zelfs de geringste beweging van het oog van de ballon er vrijwel zeker voor zal zorgen dat deze verdwijnt.
 
De basis van wolken is zelden vlak en stevig, dus de plafondhoogte is niet wanneer de ballon verdwijnt, maar wanneer de kleur begint te vervagen. De ballon kan ook worden gebruikt om de verticale zichtbaarheid in een laag mist of stuifsneeuw te meten. In dit geval begint de ballon te vervagen zodra deze wordt losgelaten, dus de verticale zichtbaarheid is wanneer de ballon verdwijnt. Als de ballon over een aanzienlijke afstand tot in de wolkenlaag zichtbaar is, dient de waarnemer hiervan nota te nemen, aangezien deze van belang is voor vliegtuigen
 
Een opgeblazen plafondballon
 
Als het 's nachts niet praktisch is om een ​​ballon te gebruiken, wordt de plafondprojector gebruikt. Tijdens schemering kan het echter onmogelijk zijn om de plafondprojector te gebruiken en dan kan een pibal (proefballon) licht worden gebruikt. Dit is een eenvoudige zaklamp die op een batterij is bevestigd. Om de batterij op te laden, wordt deze gedurende drie minuten in water ondergedompeld en vervolgens aan de ballon vastgemaakt voordat deze wordt opgeblazen. Deze worden tegenwoordig nog maar zelden gebruikt.
 
Het gebruik van de ballon 
 
De ballonnen en bijbehorende apparatuur worden meestal opgeborgen in een kast die dicht bij de gascilinders aan een muur is gemonteerd.
De kast heeft drie deuren waarvan er één naar beneden opengaat en hieraan is de vulstandaard bevestigd. Bovenaan de vulstandaard bevindt zich een "L" -, een kleine aan de onderkant en een grotere aan de bovenkant, het opblaasmondstuk genaamd. De ringen voorkomen dat de buis door de standaard valt of te ver stijgt wanneer de ballon wordt opgeblazen. De bovenste ring heeft verschillende groeven
die erin zijn gesneden om de ballon die eraan vastzit te helpen vastgrijpen.
 
Aan de onderkant van de buis zit een gewicht dat, wanneer de exacte hoeveelheid gas is toegevoegd, omhoog gaat om aan te geven dat de ballon vol is. Aan deze buis is een rubberen slang bevestigd die twee keer door de vulstandaard gaat. Het eerste gat is groter dan de buis om beweging mogelijk te maken, terwijl het tweede wordt gebruikt om de buis op zijn plaats te houden.
 
Van daaruit loopt de buis naar een naaldklep die de hoeveelheid gas regelt die naar de ballon stroomt. Een tweede buis loopt dan van de klep naar
een regelklep die aan de gasfles is bevestigd. Aan deze klep zijn twee manometers bevestigd. Het ene toont de totale druk die nog in de gascilinder aanwezig is en het tweede toont de hoeveelheid gas die door de buis stroomt. Typisch de cilinder, die is gemaakt van staal en ongeveer 65 kg weegt. Het bevat het equivalent van ongeveer 5,7 m3 gas bij standaarddruk, opgeslagen bij een druk van 2000 psi (14 megapascal) en kan ongeveer 120 ballonnen opblazen (volgens een nominale diameter van 45 cm).
 
Lancering van een proefballon tijdens de Groenland-expeditie van
Alfred Wegener in 1931, met de theodoliet in het midden
 
Ballon opbergkast
 
Closup van de vulstandaard
 
Regelklep en manometers bevestigd aan de heliumcilinder
 
Aan de andere kant van de kast is ruimte om ballonnen, touwtjes en pibal-lampjes op te bergen. Het gas dat wordt gebruikt om de ballon te vullen,
is helium of waterstof. Vanwege het goedkope plafond worden ballonnen vaak gevuld met waterstofgas, maar soms wordt helium gebruikt.
 
De ballon is bevestigd aan het opblaasmondstuk en er is een touwtje om de nek gewikkeld. Na het opzetten van een veiligheidsbril en gehoorbescherming wordt gecontroleerd of het naaldventiel volledig gesloten is. De hoofdklep op de cilinder wordt dan geopend, gevolgd door de regelklep. Vervolgens wordt de naaldklep geopend en begint de ballon op te blazen. Als de ballon de juiste maat heeft bereikt, begint het opblaasmondstuk omhoog te komen. Op dit punt wordt de naaldklep gesloten samen met de regelklep en cilinderklep. Het touwtje wordt vervolgens gebruikt om de ballonhals vast te binden om ervoor te zorgen dat er geen gas kan ontsnappen.
 
Voorzichtigheid is geboden tijdens het opblazen vanwege de incidentele defecte ballon en het falen ervan. Als de persoon die de ballon opblaast geen bril of gehoorbeschermers draagt, kan dit leiden tot oog- of oorbeschadiging.   
 
Nadelen van de plafondballon 
 
Het gebruik van het ballonplafond is een eenvoudige meetmethode maar heeft bepaalde nadelen. In het geval van neerslag, regen of sneeuw,
wordt de stijgsnelheid verminderd door de daardoor veroorzaakte overbelasting, waardoor de tijd die de ballon nodig heeft om de wolken te bereiken, wordt verstoord en daardoor de hoogte ervan wordt overschat. Bij harde wind of slecht horizontaal zicht lijkt het alsof de ballon eerder in de wolk komt dan in werkelijkheid voor de waarnemer.
 
Bij een normale opstijgsnelheid heeft de ballon vijf minuten nodig om de 700 meter te bereiken. Het is dan óf heel hoog voor de waarnemer óf het is weggeblazen door de wind. Boven deze hoogte is het daarom moeilijk te gebruiken, zelfs met een verrekijker, vanwege het probleem van het beoordelen van details.
 
Ten slotte is het gebruik ervan 's nachts moeilijk omdat het moeilijk te onderscheiden is. Het kan zijn uitgerust met een lichtbron, zoals een kleine zaklamp op batterijen.
 
      Bronnen: Wikipedia-fr, Wikipedia-en   
      Categorieën: Meteorologische instrumenten  I  Weer A tot Z  
 
Web Design